rodzina słoni

Dziś tylko, chcę Wam pokazać jak twórczo wykorzystać folię z drugośniadaniowej kanapki i czas między śniadaniem, a wyjściem na podwórko.
Autor to trzecioklasista A., rodzina słoni powstała zupełnie spontanicznie

wystawa

Niektórzy uważają, że dzieci w naszej szkole nic nie robią, inni, że robią co chcą... Nie ma podręczników, nie ma dwunastu zeszytów ćwiczeń, nie ma zadań domowych... Wniosek jest prosty – nic nie robią i jeszcze do tego są niezdyscyplinowane, nie będą umiały pisać testów i nie poradzą sobie w życiu.

A my, jak zupełni wariaci, wciągamy ich w to i sami już w tym jesteśmy po uszy. I inaczej wydaje nam się dziwnie, bo w tym widzimy prawdziwą wartość. I nie chcemy dwunastu zeszytów ćwiczeń.

Ostatnio zorganizowaliśmy wystawę prac, które dzieci tworzyły podczas pracy własnej. Nie robiły tego specjalnie na tę wystawę, tylko w ten sposób się uczą. To są rzeczy, które chciały zrobić, bo same je wymyśliły, bo tego chciały się akurat uczyć; albo spodobała im się nasza sugestia, albo zainspirowały się pracą innego dziecka. Mały ułamek na zdjęciach. Ich dumy nie da się tu pokazać. Musicie sobie wyobrazić...

pochwała drugiego śniadania

Temat zdrowego odżywiania - naturalnych produktów, kurczaków pełnych hormonów, modyfikowanych genetycznie warzyw, wszechobecnego glutenu, alergii i nadwrażliwości pokarmowych – jest ostatnio na topie. Nie będę się w niego wgłębiać, bo szczególnie się na tym nie znam, a są osoby, które się znają i piszą o tym w naprawdę sensowny sposób (polecam: http://qchenne-inspiracje.blogspot.com/).

Chciałabym tylko wygłosić laudację drugiego śniadania, a szczególnie drugiego śniadania jakie widzę codziennie u moich uczniów. Och czegoż to nie kryją te kolorowe i przezroczyste śniadaniówki, pudełka, pudełeczka, folie i woreczki... Ale o tym za chwilę. Oczywiście ja też mam ze sobą codziennie drugie śniadanie, bez niego ani rusz. Kiedy od godziny mniej-więcej 10.00 (magiczna godzina drugiego śniadania to 10.30) pielgrzymują do mnie pojękujące dzieci: „Proszę panii (w gorszym wypadku: „proszę paniąą”), jestem głodnyy”, to często odpowiadam im krótko: „Ja też”.

Ale wszystko musi się odbyć według dobrze już przez wszystkich przyswojonego rytuału. Najpierw dyżurni śniadaniowi włączają muzykę, co jest znakiem dla reszty dzieci, że należy sprzątać i wpisać do specjalnego notesu co się dzisiaj robiło podczas pracy własnej, potem każdy idzie umyć ręce, następnie spotykamy się wszyscy razem na krótką modlitwę przed posiłkiem i możemy zaczynać! Dzieci nie muszą siedzieć przy swoich stolikach, zachęcamy je nawet do wzajemnych odwiedzin i zapraszania różnych osób na śniadanie (także pań oraz uczniów z innych klas). Panuje więc radosna atmosfera, niektóre konfiguracje nigdy się nie zmieniają, a znowu inne zmieniają się ciągle. Jest trochę gwaru, ciekawskie zaglądanie sobie do śniadań i pytanie chętnych z tabliczki mnożenia, albo dodawania i odejmowania w pamięci (z ręką na sercu mogę powiedzieć, że wcale nie ma ich tak mało). No ale co w tych śniadaniówkach?! Na początku muszę zaznaczyć, że wprowadziłyśmy bezwzględny zakaz przynoszenia do szkoły słodyczy. Słodycze są przeznaczone na specjalne okazje (urodziny, czy inne szkolne atrakcje typu – Dzień Dziecka). Ten zakaz może jest czasem trudny dla dzieci i niekiedy ktoś próbuje coś przemycić, ale na dłuższą metę pobudza tylko do kreatywności dzieci i rodziców. Bo trzeba przyznać, że śniadania naszych uczniów są bardzo kreatywne. A więc:

• Kanapki, które co dzień widzimy są w większości z ciemnego chleba (często takiego pieczonego w domu). Co w kanapkach? Raczej klasyka, ale zdarzy się humus.
• Pokrojone warzywa: oczywiście marchewka, często papryka, ogórek, rzodkiewki, zdarza się kalarepa.
• Owoce – zależy od sezonu. Ale zawsze są obecne jabłka. Dużo bananów, mandarynek, winogron. Pojawia się kiwi i pomarańcza, choć trudniejsze w obsłudze. Kiedyś było pomelo.
• Owoce suszone (morele, banany, daktyle, rodzynki, mango), orzechy wszelakie (od fistaszków przez włoskie po laskowe), ziarna i pestki – szczególnie lubiany słonecznik.
• Jeden uczeń ma codziennie świeżo przygotowaną owsiankę z owocami w specjalnym pojemniku, albo jogurt z płatkami i owocami – to budzi szczególną zazdrość pani J. i pani M.
• Często pojawia się pieczywo chrupkie (tak zwane deseczki) i wafle ryżowe – są przez dzieci wprost uwielbiane, może wydają im się namiastką czegoś słodkiego i choć trochę niezdrowego...
• Do picia: woda, herbata w termosie, sok zrobiony w domu, kiedyś był i kwas buraczany. No dobrze, czasem się zdarzy jakiś Tymbark, ale już Fanta – nigdy.

Och, czyż nie jest to śniadaniowe Eldorado? Chce się już jeść tylko i zawsze zdrowo.

tłusty i słoneczny czwartek

Dwa ostatnie, słoneczne dni przed feriami nastawiły mnie bardzo pozytywnie do życia i do mojej pracy. Może dlatego, że słoneczne, może dlatego, że ostatnie przed feriami...

Wczoraj tak miło spędziliśmy dzień z panią M. i naszymi uczniami. Jedna mama przyniosła pączki, druga oponki. Zasiedliśmy do śniadania w sali wypełnionej słońcem i muzyką. Drugoklasistka M. i jej przyjaciel S. postanowili być naszymi kelnerami. Rozdali talerzyki, a potem S. swobodnie poruszał się po klasie z talerzem pełnym pączków, rozdając każdemu po jednym. Niektórzy chcieli drugiego, ale jak wytłumaczyłam, że jest po jednym pączku i po jednej oponce, bo nie wystarczy dla wszystkich po dwa pączki – to nikt się nie buntował, nie obrażał. Postanowiliśmy, że pozostałymi pączkami poczęstujemy innych nauczycieli. Przyszedł do nas na śniadanie pan od wf-u i pani od techniki. S. i M. pobiegli z tym talerzem pączków do sekretariatu, dalej częstować. Uśmiechnięci i przejęci swoją misją. Tak bez żadnego przymusu, udawania możemy sobie razem być.

Tak więc dzisiaj chcę podziękować Moim Uczniom i ich Rodzicom za to, że z nami są i wypełniają treścią i sensem zarówno słoneczne, jak i pochmurne dni.

wspomnienie

Niedawno zginął ojciec mojej uczennicy. Znalazłam maila, którego wysłał mi w zeszłym roku w tym czasie, kiedy brałam udział w konkursie na bloga roku. Taki drobny gest, ale bardzo podnoszący na duchu i dodający sił do tego co się robi. Chcę tutaj opublikować ten jego krótki list, jako jedno z wielu dobrych wspomnień o Nim:

Pani Jadwigo,

Bardzo dziękuję za namiar na bloga. Oczywiście zagłosowałem, a
wieczorem zagłosujemy jeszcze z telefonów żony i M., która Panią
bardzo lubi.
To wspaniale, że są tacy zaangażowani ludzie jak Pani. Często sobie
myślę o tym, że mądra edukacja to najlepsza inwestycja w naród, a
chyba niewiele osób tak myśli.

Wszystkiego dobrego.

Pozdrawiam ciepło,

Michał Hernik

Akond dla Babci i Dziadka

Przygotowujemy Dzień Babci i Dziadka. Jak co roku robimy to w naszej szkole w formie kawiarenki. Już parę lat temu stwierdziliśmy (nauczyciele), że trochę nas mierżą sztuczne przedstawienia okupione stresem dzieci, ale chyba przede wszystkim – naszym... I dlatego przygotowujemy w salach wystrój „kawiarenkowy”, dzieci deklarują się co mogą przynieść: ciasta, ciasteczka, owoce, herbata, kawa, serwetki, obrusy. Przygotowujemy menu i rozdzielamy role: kelnerzy, szatniarze, zwykle jest ktoś kto chce podgrywać w tle, a w jednym roku zgłosili się też chętni na ochroniarzy. Zawsze jest miło. Dzieci przejęte, dumne i szarmanckie – można by powiedzieć. Ale w tym roku postanowiłyśmy wyjść trochę naprzeciw oczekiwaniom babć i dziadków. Bo oni zawsze jednak trochę na ten wierszyk, czy piosenkę czekają. No i pomyślałyśmy, że w tym kawiarenkowym klimacie, chętne dzieci mogłyby coś jednak zarecytować. Przyniosłyśmy stosy książek z poezją dla dzieci. Czytaliśmy razem. Ale zgłoszeń niewiele na tę samodzielną recytację. Ci co zwykle... I wtedy z pomocą przyszła drugoklasistka M., która szczególnie upodobała sobie jeden osobliwy wiersz z mojej ukochanej, niezastąpionej książeczki Edwarda Leara Dong co ma świecący nos (to tam były Dżamble). Wiersz pod tytułem Akond ze Skwak ma dwadzieścia cztery dziwne lecz krótkie zwrotki i świetnie nadaje się do wspólnej recytacji (każde dziecko jedną zwrotkę), a przy tym jest wspaniałym ćwiczeniem na dykcję. Tak więc znów wypływamy z naszymi dziećmi na wody absurdalnego humoru wraz z Akondem ze Skwak. Oto on:

Kto to czy co to? Skąd, gdzie i jak? wziął się 
Akond ze Skwak?

Czy jest wysoki, rudy, chudy? Czy lubi leżeć w chwilach nudy na wznak,
Akond ze Skwak?

Czy myśli? A gdy myśli-o czym? Czy zawsze, gdzie utarty- kroczy- jest szlak,
Akond ze Skwak?

Czy śpiewa, gwiżdże, mamle i czy jak lew, czy raczej ciszej ryczy jak Yak,
Akond ze Skwak?

Czy czyni, co mu zabroniono, czy nosi mundur, czy kimono, czy frak,
Akond ze Skwak?

Czy woli barszcz, czy żur, czy rosół? Czy pieprz wsypuje do bigosu ,czy mak,
Akond ze Skwak?

Czy bracia z nim się często kłócą? I czy się złości, kiedy mu co nie w smak,
Akond ze Skwak?

A gdy się złości,to się pieni, czy blednie, czy też się czerwieni jak rak,
Akond ze Skwak?

Kiedy go w czegoś proszą imię, to odpowiada wtedy im "nie" czy "tak",
Akond ze Skwak?

Gdy z swym koresponduje wujem, to liże list swój czy stempluje na lak,
Akond ze Skwak?

Czy się do spraw nie swoich miesza? A palto swe na gwóźdź czy wiesza na hak,
Akond ze Skwak?

Czy lubi w ciastkach dużo kremu,czy też uważa raczej, że mu go brak,
Akond ze Skwak?

Gdy komuś jakąś zrobi szkodę, to wstydzi się jak dziewczę młode czy żak,
Akond ze Skwak?

Czy jakiś w czymś osiągnął wyczyn? Czy do trzydziestu umie liczyć na wspak,
Akond ze Skwak?

Czy nawet,gdy ma zmartwień wiele, jest wesolutki jak wróbelek lub szpak,
Akond ze Skwak?

Lubi czy nie, kiedy go strzygą? A przecież winien o swój wygląd dbać wszak!
Akond ze Skwak?

Czy kiedy widzi wieloryba, to myśli,że to wielka ryba czy ssak,
Akond ze Skwak?

A gdyby smoka gdzie zobaczył, to uciekłby czy by z nim walczył jak Krak,
Akond ze Skwak?

Czy głową zwykł przebijać mury? Czy woli ptasząt śpiew czy kury gdak-gdak,
Akond ze Skwak?

I czy w decyzji swej minutach mówi, że wszystko jedno mu:tak czy siak,
Akond ze Skwak?

Ja nie wiem, może ktoś to wie, skąd, kiedy, na co , po co, gdzie i jak
wziął się Akond ze Skwak?

(przeł.: Andrzej Nowicki)

na Boże Narodzenie

Pod koniec zeszłego tygodnia mieliśmy takie spotkanie opłatkowe dla nauczycieli. Trafiła na nie też, trochę przypadkiem, nasza Gwiazdeczka (M., która ma zespół downa). I oczywiście też ochoczo składała wszystkim życzenia. Potem nasz szkolny duszpasterz – ojciec D. opowiedział mi, czego mu życzyła. Oto dialog między nimi:

-Ja ci życzę, żebyś wreszcie zdjął to ubranie (wskazując na sutannę) i znalazł sobie jakąś żonę!

-Ale wiesz co, ja jestem księdzem i nie będę miał nigdy żony.

-Aha... to w takim razie dużo rozmów z Bogiem.

Też wszystkim życzę dużo rozmów z Bogiem. Nawet tym, co myślą, że Go nie ma, żeby się zorientowali, że jest.